Wikipedia over Paribas:

Bankdirecteur Maurits Naessens vernam dat zijn voormalige overbuur uit Meise, Bobbejaan Schoepen, in Lichtaart een zaak had opgestart (Bobbejaanland). Na de openingsplechtigheid van een nieuwe bank in Geel bracht Naessens met enkele docenten een gelegenheidsbezoekje aan het park. De directeur jammerde tijdens een vieruurtje dat hij met zijn collega’s maar geen degelijke naam vond voor de fusie "Banque de Paris et des Pays-Bas" ("Bank van Parijs en de Nederlanden"). Toen hij vlakaf vroeg aan Schoepen of die misschien meer inspiratie had, nam die een papiertje, dacht even na, en schreef "Parisbas" op. Even later schrapte hij ook de 's' en de nieuwe naam werd op erkentelijkheid onthaald. Schoepen kreeg hiervoor enkele kunstwerken van Frans Masereel en een kunstboek. Dit voorval moet tussen 1963-1965 hebben plaatsgevonden.

Het Genootschap Onze Taal heeft me gevraagd om mee te werken aan de elektronische nieuwsbrief Taalpost.

Taalpost verschijnt drie keer per week en wil taalliefhebbers snel en goed informeren over de taalactualiteit.

Lees het nieuwste nummer. En neem een gratis abonnement.

Stop met zoeken. Zet SymbolAssist bij de favorieten in je browserbalk. Als je een symbooltje nodig hebt, klik je het aan. Je kunt het dan meteen in je tekst plakken.

Lukt het anders nooit? Toch wel. De Mannen van de Gamma slaagden erin om hun productjes met enthousiasme aan de man te brengen. Hoewel ze daarvoor in dit filmpje drie verkopers nodig hadden.

Volgens vrttaal.net heeft quasi de betekenis schijnbaar, zogenaamd, naar men voorgeeft, pseudo. En dezelfde bron raadt aan quasi niet te gebruiken voor vrijwel, nagenoeg, zogoed als.

Kortom, het kan nog alle kanten uit, we hebben tijd genoeg. Misschien wachten tot quasimodo?

Er is hier nu ook een universiteit. Dat kon niet uitblijven met al dat boerenverstand.

Maar het grote nieuws: sinds vandaag (althans volgens De Standaard) is Sint-Katelijne-Waver een stad.

Jools Holland ontvangt vanavond Carla Bruni in zijn programma Later. Zelfs in Frankrijk zijn ze ervan op de hoogte.

Weet u dat de man niet alleen het pianoklavier beroert? Hij pende ook met linker- en rechterhand een autobiografie: Barefaced Lies & Boogie-Woogie. Een boek vol humor, zelfrelativering en goede raad. Bijvoorbeeld:

After this experience, I would add this traveller's tip: don't have any Amsterdam space cake. If you do, just have a quarter. And, most importantly of all, never ever, if you do have a bit of space cake, think, 'This hasn't had any effect, I'll have some more.'

Train your people well (en steek je site in een nieuw vel).

Die gedachte ligt aan de basis van de volledig nieuwe site van M-ARC. Hier en daar heb ik een woord bijgedragen, maar de grootste verdienste van deze omkat ligt bij de man zelf. Niet slecht voor een telg uit een patattenboerengeslacht.

Jochen en Eddy vertellen over hun belevenissen onder de zendmast van Veltem. De documentaire werd door Radio 1 zo ergens rond begin april uitgezonden. Niet gehoord? Luister hier. Sterk staaltje storytelling, zeker met al dat metaal.

Binnenkort krijgt Veltem, de zendmast misschien de Prix Europa.

Hoeft allemaal niet meer.

Op het internet worden meer en meer summits gehouden: virtuele congressen voor mensen uit een duidelijk gedefinieerd vakgebied. Zo was er The Writers Telesummit 2008 en is er binnenkort de Copywriting Success Summit 2008.

Maar Let's Rock verwijst nog naar iets anders: Let's Roll, de woorden van Todd Beamer op 11 september 2001.

Geen enkele burgemeester ter wereld heeft zo'n briljante pen als die van Londen. Boris Johnson zet een boompje op over damsonomics:

'Even in our forties and fifties we need to be psychologically prepared to use our talents wherever they are most fruitful. And that is why I find myself eyeing up those blackberry bushes, which seem to be coming on nicely, and look at those apples: they could be apple sauce, or maybe even cider.'

De enige echte waarheid over reflexcamera's staat nu op Textism.

Drie zinnetjes volstaan om te begrijpen waarom Londen de organisatie van de volgende Olympische Spelen toegewezen kreeg. Parijs had het alleen maar over zichzelf, Londen stelde de jeugd, de sport en de toekomst centraal.

In zijn boek Perfect Pitch beschrijft Jon Steel hoe Londen dankzij een uitgekiende presentatie de leden van het IOC kon overtuigen. De documenten bij de presentatie vindt u hier.