De geheime kracht van het zoietsvannen

Zoiets van is vies. Dat kun je lezen in een stukje over taalverloedering in De Groene Amsterdammer.

Ik vind dat zoiets van niet op zijn plaats staat tussen al dat taalongeluk. Je kunt gebruikmaken van de geheime kracht van het zoietsvannen. Voor tekstschrijvers is zoiets van een machtig wapen. Je ziet hem niet maar hoort hem wel, die partner in crime, die bondgenoot van de taalversloebering.

Neemt je gesprekspartner tijdens een interview of een briefing de woorden ik heb zoiets van in de mond, dan weet je: nu komt de titel van mijn tekst eraan, nu geeft hij mij de baseline waarnaar ik op zoek ben, nu volgt de kern van zijn betoog.

Zoiets van is tromgeroffel, zoiets van is het Walter-ik-ga-het-zeggen-moment.

Zit je te wachten op het moment waarop je gesprekspartner zoiets van gebruikt? Vertikt hij het? Lok het dan uit en vraag: 'Het je dan zoiets van?' of 'Is dat zoiets van… ?'

Door in een gesprek te zoietsvannen dring je door tot de kern van de boodschap.

19 maart 2008 08:46 | Permalink